Berichten

Las ik dit net echt? 

“LAS IK DIT NET ECHT?” 

Dit is wat ik dacht toen ik een tijdschriftje las terwijl ik bij de kapper zat. “Zulke bladen lees je alleen bij de kapper” hoor ik mijzelf nog beschamend denken. Ik las het en heb meteen een foto gemaakt van het stukje dat mijn ogen deed rollen, omdat ik wist: ‘hier moet ik wat mee’. Dit dus. Delen.

Ik zal geen namen noemen.
Wel een kleine, anonieme, situatieschets.

Vader en moeder zijn al een aantal jaar gescheiden. Er zijn vier kinderen. Allen nog onder de 18 jaar. Papa en mama zijn allebei Bekende Nederlander (anders kom je natuurlijk ook niet in zulke bladen die bij de kapper liggen).
In het stukje staat te lezen dat het contact tussen papa en mama ‘prima’ is en ‘voor zover mama weet zijn de kinderen gelukkig’. Echter, het co-ouderschap verloopt niet altijd voorbeeldig.

So far, so ‘nog niet zo verrassend allemaal’, dacht ik nog.
Totdat ik bij de alinea kwam met daarin een ‘compliment’.
De mama in dit verhaal beredeneert als volgt: “Bij papa staan de kinderen nog steeds op nummer één. Bij mij ook. En dat kan veel strijd opleveren”.

En nu komt ‘ie.

“Dat is overigens een compliment voor onze kinderen, omdat er ook gezinnen zijn waar de vader of moeder die strijd niet levert. Ik denk dat (de vader) en ik evenveel van onze kinderen houden, omdat wij een gelijke strijd leveren”.

Au! Een misvatting
Hier word ik zó verdrietig van. Van deze misvatting. Een misvatting die ik nog te vaak hoor. Of lees.
Mijn herinnering schoot meteen naar een – mij altijd bijgebleven – uitzending van Zembla. De uitzending ‘Vechtscheidingen’ die ik in 2013 zag [1].

Voor het programma was een piloot gevolgd, David. Hij was – destijds al – acht jaar aan het procederen om zijn toen 9-jarige dochter vaker te mogen zien. Ook al had de juridische strijd hem destijds al 160.000 euro gekost, hij was niet van plan de strijdbijl te begraven. ‘Ik blijf vechten voor mijn kind. Hij was er van overtuigd dat hij zijn dochter te zijner tijd moet kunnen laten zien: ‘papa heeft er alles aan gedaan’.

Je zit in de vuurlinie
In dezelfde uitzending is ook een kind zelf aan het woord. De toen al 19-jarige Dara geeft haar reactie op strijd tussen haar ouders. Haar ouders zijn al uit elkaar sinds ze drie jaar oud was. Zij zegt over de strijd “het is uitputtend. Je wilt beide ouders niet verraden want je houdt van allebei. Soms heb je het gevoel dat je het nooit goed kan doen en dan voel je je hopeloos. Je zit in de vuurlinie”.
“Met strijd onthoudt je je kind voortdurend van dat wat ie nodig heeft, namelijk liefdevolle ouders. Dit onthouden is een vorm van kinderbeschadiging”, zo zegt emeritus hoogleraar Opvoedkunde J. Hermanns erover naar aanleiding van deze uitzending.

Met dit blog pleit ik er dan ook voor dat je als ouder niet in de misvatting stinkt van zo een schadelijke overtuiging ‘dat je strijdt VOOR je kind’. Maar dat je jezelf het helende doel stelt om een ouder te willen zijn die er voor het kind is. Samen met de andere ouder. En die vrede kan hebben met de relatie die er nu bestaat. Dat verdient wel al jouw energie.

Daarmee bewijs je jouw kind een gezonde & liefdevolle dienst. Naar mijn mening geeft dat reden om later met TROTS uit te leggen aan je kind: “het was zeker niet makkelijk, maar er was rust en acceptatie”.

Wil jij ook leren leven in liefde na je scheiding?

Geef je interesse door voor de workshop ‘de weken van reflectie’ die binnenkort is gepland neem contact op voor data eva@evafabius.nl | 06-15419871

Bedoelde uitzending terugkijken? http://zembla.vara.nl/dossier/uitzending/vechtscheidingen

‘kinderen pesten elkaar steeds heftiger’ kopt een bericht vandaag

Het artikel ‘Kinderen pesten elkaar steeds heftiger’ is aanleiding om vandaag mijn blog ‘voor geopend’ te verklaren.

W E L K O M!

Bij het lezen van dergelijke berichten (http://www.nu.nl/lifestyle/3984497/kinderen-pesten-elkaar-steeds-heftiger.html) creëert zich in mijn buik altijd direct een knoop. Die kopzorgen, dat verdriet bij die kinderen. Troosteloos.

Pesten neemt toe in heftigheid

In het artikel lees ik dat De Kindertelefoon uit de 450.000 contacten die zij jaarlijks hebben met zowel kinderen, ouders als leerkrachten, heeft geconstateerd dat vooral de  manier waarop de jeugd elkaar pest steeds heftiger te wordt.

“Vroeger belden kinderen ons omdat ze werden uitgescholden op het schoolplein of dat ze niet mee mochten spelen in de pauze. Tegenwoordig worden kinderen door andere kinderen toegevoegd in een whatsappgroep waarin hen de gruwelijkste verwensingen naar het hoofd wordt geslingerd”, stelt But, medewerker bij De Kindertelefoon.

Het houdt niet op…. ook achter de voordeur gaat het door

“Het pesten stopt dus niet meer bij het schoolplein, het gaat 24 uur per dag door.” Volgens de woordvoerder is de heftigheid van het pesten zelfs zo erg toegenomen, dat sommige kinderen al op zeer jonge leeftijd tegen De Kindertelefoon zeggen dat ze op deze manier geen zin meer hebben om te leven. “Dat is heel pittig.”

Ik laat het artikel bezinken en zie het helaas helemaal voor mij hoe het pesten via al die ogenschijnlijk onschuldige telefoontjes steeds ondoorgrondelijker wordt en de kinderen in slaap vallen met de laatste pesterijen. Het maakt het pesten minder zichtbaar; voor ouders, leerkrachten. Dat maakt het lastiger om een pestend kind op zijn/haar gedrag aan te spreken. Het is soms maar hopen dat het gepeste kind er open over praat.

Pestprotocollen, voorlichting

Pestprotocollen, voorlichting, of strafbaar stellen – daar schijnt de meerderheid in Nederland voorstander van te zijn – , moet het pestgedrag aanpakken. Gelukkig krijgt het onderwerp veel aandacht. Of moeten we daaruit opmaken dat dit misschien juist schrijnend is, omdat de roep om een kortdate aanpak steeds groter is? De ‘pesters’ lijken een steeds groter ‘bereik’ via de sociale media te hebben en de onzichtbaarheid, maar dat zij er misschien makkelijker mee weg komen.

Regie in eigen hand, vergroot de weerbaarheid

Omdat ik vanuit heel mijn hart wens dat kinderen: zo zorgeloos mogelijk uit kunnen kijken naar een volgende (school)dag, plezier kunnen hebben, eigenwaarde durven te hebben, mag dit artikel mijn ‘openings-blog’ vormen. Met het aanbod van het VRIENDENprogramma hoop ik mijn steentje bij te kunnen dragen. Het pesten stop je er helaas niet mee, maar een kind werkt hiermee wel aan zijn weerbaarheid, het vergroot zijn emotionele veerkracht. De primaire taak is natuurlijk het pestende kind te stoppen en inzicht in de consequenties te geven.

STOP  P E S T E N  N U ! …maak jezelf sterk tegen pesten…gun elk kind veerkracht.

———————————————————————————————————————————–

Heeft jouw kind wel eens last van lichte angst- en somberheidsklachten en heb je daar vragen over? Neem gerust vrijblijvend contact op voor meer informatie over het Vriendenprogramma. Bel: 06-15419871 | of mail: eva@evafabius.nl