(Terug)kijktip: Klokhuis over scheiding

Tip om terug te kijken:

Ondanks dat het een oude aflevering betreft is het zeker de moeite waard om eens terug te kijken. In dit item worden de gevolgen van een (vecht)scheiding laten zien. Kinderen zelf zijn aan het woord.

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1335197 (aflevering van vrijdag 11 september 2015 (NPO3)

Toestemmingsverseiste voor ondersteuning

Toestemming ondersteuning

Voor de ondersteuning van minderjarigen is toestemming nodig van de gezaghebbende ouder(s) en/of het kind.
Dit werkt als volgt:
*Kind 0-12 jaar: toestemming van de gezaghebbende ouder(s);
*Kind 12-16 jaar: toestemming van het kind en de gezaghebbende ouder(s);
*Kind 16-18 jaar: toestemming van het kind.

 

Professioneel klankbord

Professioneel klankbord 

Veel ouders vragen zich dikwijls af ‘wat krijgen onze kinderen nou eigenlijk allemaal mee van onze scheiding?’ Daarover zijn zo veel meningen en adviezen en dikwijls spreken die elkaar ook nog tegen….. 

Wat is dan wijsheid? In zo een geval kan het fijn zijn om een professioneel klankbord te hebben. Iemand die niet emotioneel betrokken is maar wel deskundig is op het gebied van scheiding en kinderen. Twijfel je wat de juiste stap is of kom je er alleen even niet uit? Voor als je het graag anders wilt maar niet weet hoe en waar te beginnen, omdat je je misschien overweldigd voelt door de situatie, of worstelt met gevoelens van schuld, verdriet en boosheid, met zorgen over je kinderen en de toekomst. Als ouder wil je het graag zo goed mogelijk doen voor je kinderen, je gunt je kinderen geluk en voelt je verantwoordelijk. Maar waar ben jij in dit hele verhaal? Ook jij wilt weer geluk! Maar hoe?

Ik kan jou helpen de regie weer in eigen hand te nemen. In overzichtelijke stappen – vaak zijn enkele gesprekken al genoeg – om weer houvast te hebben en de toekomst weer zonnig tegemoet te zien. Zodat geluk je weer oprecht toelacht in je leven. 

Je kunt ook samen contact opnemen als jullie goed voorbereid willen zijn op jullie nieuwe situatie. 

 

 

 

 

NIEUW! DE WORKSHOP ZONDER JE EX.

De-escaleren kun je leren

 

De-escaleren kun je leren
In mijn werk ervaar ik hoe moeilijk recht, hulpverlening en ondersteuning rond een kind tot stand kunnen komen als er spanningen en emoties tussen beide ouders zijn.

Het is daarom zo belangrijk dat alle spanningen rondom een scheiding te behappen zijn (of worden) en dan blijven. En om dat te bereiken of te bewaken is het goed kennis te hebben van hoe een conflict zich ontwikkelt.

Escalatieladder van Glasl
Zelf vond ik het een verrijking toen iemand mij eens de escalatieladder van Glasl liet zien en erover vertelde. Glasl is een Oostenrijkse wetenschapper (1941) die een praktisch model ontwikkelde dat inzicht biedt in conflicten en de aanpak en oplosbaarheid ervan. Geregeld houd ik zijn model in mijn achterhoofd.

Voordat ik dat toelicht, eerst iets over het model. Het model onderscheidt drie fasen van een conflict:

– de rationele fase (win-win)

– de emotionele fase (win-lose)

– de vechtfase (lose-lose)

Vervolgens worden deze drie fasen weer onderverdeeld in drie ‘treden’, waarvan ik er eentje uit wil lichten.

‘Oproep
In deze blog doe ik min of meer een ‘oproep’ aan iedereen die leeft, werkt, bevriend is met of familie is van mensen in een scheidingssituatie. Namelijk: de stap ‘wapenen’ (trede 1 van fase 2) is de stap waarbij medestanders worden gezocht.

Wees hier alert op. Want je wilt zo graag helpen, je wilt zo graag luisteren, je wilt zo graag troosten.

Mijn ervaring is dat aandachtig luisteren en bevestigend knikken (om te zeggen ‘ik hoor je’) wel eens wordt verward met ‘het eens zijn’. Sinds ik kennis heb genomen van deze Escalatie-ladder ben ik mij hiervan bewust.

Elke stap omlaag wordt veroorzaakt door prikkels, zoals een incident, een uit de hand gelopen telefoongesprek, een slecht gevallen brief of mail, een verkeerde toonzetting, noem maar op.

Het GOEDE NIEUWS is: andersom werkt het óók!
En dat is wat je wilt, die ladder óp! Voor een stap omhoog op de ladder is net zo goed een prikkel nodig; denk aan het krijgen van een beetje begrip van de ex-partner, het ontvangen van waardering, een aangeboden excuus etc. Wijs de persoon in kwestie juist ook daar op.

Dát is helpen. Dat is mogelijk een bijdrage aan een stapje de ladder óp, voor de persoon in scheiding en daarmee ook voor de eventueel betrokken kinderen. En je steun is er absoluut niet minder om door te waken voor escalatie. Je bent een kritische luisteraar met oog voor de-escalatie.

Voor inzichten & eye-openers rondom scheiding kun je ook gewoon eens bellen voor een klankbord-gesprek: hoe doe ik het eigenlijk? Wat gaat goed en wat kan beter? Bel gerust: 06-15419871 | of mail: eva@evafabius.nl

 

 

 

Las ik dit net echt? 

“LAS IK DIT NET ECHT?” 

Dit is wat ik dacht toen ik een tijdschriftje las terwijl ik bij de kapper zat. “Zulke bladen lees je alleen bij de kapper” hoor ik mijzelf nog beschamend denken. Ik las het en heb meteen een foto gemaakt van het stukje dat mijn ogen deed rollen, omdat ik wist: ‘hier moet ik wat mee’. Dit dus. Delen.

Ik zal geen namen noemen.
Wel een kleine, anonieme, situatieschets.

Vader en moeder zijn al een aantal jaar gescheiden. Er zijn vier kinderen. Allen nog onder de 18 jaar. Papa en mama zijn allebei Bekende Nederlander (anders kom je natuurlijk ook niet in zulke bladen die bij de kapper liggen).
In het stukje staat te lezen dat het contact tussen papa en mama ‘prima’ is en ‘voor zover mama weet zijn de kinderen gelukkig’. Echter, het co-ouderschap verloopt niet altijd voorbeeldig.

So far, so ‘nog niet zo verrassend allemaal’, dacht ik nog.
Totdat ik bij de alinea kwam met daarin een ‘compliment’.
De mama in dit verhaal beredeneert als volgt: “Bij papa staan de kinderen nog steeds op nummer één. Bij mij ook. En dat kan veel strijd opleveren”.

En nu komt ‘ie.

“Dat is overigens een compliment voor onze kinderen, omdat er ook gezinnen zijn waar de vader of moeder die strijd niet levert. Ik denk dat (de vader) en ik evenveel van onze kinderen houden, omdat wij een gelijke strijd leveren”.

Au! Een misvatting
Hier word ik zó verdrietig van. Van deze misvatting. Een misvatting die ik nog te vaak hoor. Of lees.
Mijn herinnering schoot meteen naar een – mij altijd bijgebleven – uitzending van Zembla. De uitzending ‘Vechtscheidingen’ die ik in 2013 zag [1].

Voor het programma was een piloot gevolgd, David. Hij was – destijds al – acht jaar aan het procederen om zijn toen 9-jarige dochter vaker te mogen zien. Ook al had de juridische strijd hem destijds al 160.000 euro gekost, hij was niet van plan de strijdbijl te begraven. ‘Ik blijf vechten voor mijn kind. Hij was er van overtuigd dat hij zijn dochter te zijner tijd moet kunnen laten zien: ‘papa heeft er alles aan gedaan’.

Je zit in de vuurlinie
In dezelfde uitzending is ook een kind zelf aan het woord. De toen al 19-jarige Dara geeft haar reactie op strijd tussen haar ouders. Haar ouders zijn al uit elkaar sinds ze drie jaar oud was. Zij zegt over de strijd “het is uitputtend. Je wilt beide ouders niet verraden want je houdt van allebei. Soms heb je het gevoel dat je het nooit goed kan doen en dan voel je je hopeloos. Je zit in de vuurlinie”.
“Met strijd onthoudt je je kind voortdurend van dat wat ie nodig heeft, namelijk liefdevolle ouders. Dit onthouden is een vorm van kinderbeschadiging”, zo zegt emeritus hoogleraar Opvoedkunde J. Hermanns erover naar aanleiding van deze uitzending.

Met dit blog pleit ik er dan ook voor dat je als ouder niet in de misvatting stinkt van zo een schadelijke overtuiging ‘dat je strijdt VOOR je kind’. Maar dat je jezelf het helende doel stelt om een ouder te willen zijn die er voor het kind is. Samen met de andere ouder. En die vrede kan hebben met de relatie die er nu bestaat. Dat verdient wel al jouw energie.

Daarmee bewijs je jouw kind een gezonde & liefdevolle dienst. Naar mijn mening geeft dat reden om later met TROTS uit te leggen aan je kind: “het was zeker niet makkelijk, maar er was rust en acceptatie”.

Wil jij ook leren leven in liefde na je scheiding?

Geef je interesse door voor de workshop ‘de weken van reflectie’ die binnenkort is gepland neem contact op voor data eva@evafabius.nl | 06-15419871

Bedoelde uitzending terugkijken? http://zembla.vara.nl/dossier/uitzending/vechtscheidingen

‘kinderen pesten elkaar steeds heftiger’ kopt een bericht vandaag

Het artikel ‘Kinderen pesten elkaar steeds heftiger’ is aanleiding om vandaag mijn blog ‘voor geopend’ te verklaren.

W E L K O M!

Bij het lezen van dergelijke berichten (http://www.nu.nl/lifestyle/3984497/kinderen-pesten-elkaar-steeds-heftiger.html) creëert zich in mijn buik altijd direct een knoop. Die kopzorgen, dat verdriet bij die kinderen. Troosteloos.

Pesten neemt toe in heftigheid

In het artikel lees ik dat De Kindertelefoon uit de 450.000 contacten die zij jaarlijks hebben met zowel kinderen, ouders als leerkrachten, heeft geconstateerd dat vooral de  manier waarop de jeugd elkaar pest steeds heftiger te wordt.

“Vroeger belden kinderen ons omdat ze werden uitgescholden op het schoolplein of dat ze niet mee mochten spelen in de pauze. Tegenwoordig worden kinderen door andere kinderen toegevoegd in een whatsappgroep waarin hen de gruwelijkste verwensingen naar het hoofd wordt geslingerd”, stelt But, medewerker bij De Kindertelefoon.

Het houdt niet op…. ook achter de voordeur gaat het door

“Het pesten stopt dus niet meer bij het schoolplein, het gaat 24 uur per dag door.” Volgens de woordvoerder is de heftigheid van het pesten zelfs zo erg toegenomen, dat sommige kinderen al op zeer jonge leeftijd tegen De Kindertelefoon zeggen dat ze op deze manier geen zin meer hebben om te leven. “Dat is heel pittig.”

Ik laat het artikel bezinken en zie het helaas helemaal voor mij hoe het pesten via al die ogenschijnlijk onschuldige telefoontjes steeds ondoorgrondelijker wordt en de kinderen in slaap vallen met de laatste pesterijen. Het maakt het pesten minder zichtbaar; voor ouders, leerkrachten. Dat maakt het lastiger om een pestend kind op zijn/haar gedrag aan te spreken. Het is soms maar hopen dat het gepeste kind er open over praat.

Pestprotocollen, voorlichting

Pestprotocollen, voorlichting, of strafbaar stellen – daar schijnt de meerderheid in Nederland voorstander van te zijn – , moet het pestgedrag aanpakken. Gelukkig krijgt het onderwerp veel aandacht. Of moeten we daaruit opmaken dat dit misschien juist schrijnend is, omdat de roep om een kortdate aanpak steeds groter is? De ‘pesters’ lijken een steeds groter ‘bereik’ via de sociale media te hebben en de onzichtbaarheid, maar dat zij er misschien makkelijker mee weg komen.

Regie in eigen hand, vergroot de weerbaarheid

Omdat ik vanuit heel mijn hart wens dat kinderen: zo zorgeloos mogelijk uit kunnen kijken naar een volgende (school)dag, plezier kunnen hebben, eigenwaarde durven te hebben, mag dit artikel mijn ‘openings-blog’ vormen. Met het aanbod van het VRIENDENprogramma hoop ik mijn steentje bij te kunnen dragen. Het pesten stop je er helaas niet mee, maar een kind werkt hiermee wel aan zijn weerbaarheid, het vergroot zijn emotionele veerkracht. De primaire taak is natuurlijk het pestende kind te stoppen en inzicht in de consequenties te geven.

STOP  P E S T E N  N U ! …maak jezelf sterk tegen pesten…gun elk kind veerkracht.

———————————————————————————————————————————–

Heeft jouw kind wel eens last van lichte angst- en somberheidsklachten en heb je daar vragen over? Neem gerust vrijblijvend contact op voor meer informatie over het Vriendenprogramma. Bel: 06-15419871 | of mail: eva@evafabius.nl